دانشگاه مفید دوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر 2423-6489 20 1 2025 06 22 The Military Use of Artificial Intelligence in Armed Conflict: States Protective Obligations Stemming from IHL استفاده نظامی از سیستم‌های تسلیحاتی خودمختار مبتنی بر هوش مصنوعی در مخاصمات مسلحانه؛ تعهدات حفاظتی دولتها در چارچوب حقوق بین‌الملل بشردوستانه 253 278 715303 10.22096/hr.2024.2019027.1645 FA حیدر پیری استادیار، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. 0000-0002-4302-7938 Journal Article 2023 12 28 Artificial intelligence (AI) by integrating into weapons systems not only increased the autonomy of these systems, but also due to the lack or poor human control of their use, has highlighted the responsibility of states to protect humanitarian laws. Therefore, the question arises as to whether there are any IHL rules to limit the use of autonomous weapons systems (AWS) in armed conflict. The author believes that new technology does not necessarily need new laws. Although there is no international treaty on the use of AWS in armed conflicts, it is possible to design, regulate and develop the use of AI-based weapons in armed conflicts by resorting to the IHL principles- i.e. the principles of distinction, proportionality, humanity and the prohibition of unnecessary suffering on the one hand and by relying on the general obligations of states to ensure respect for IHL and specific obligations to legal reviews of new weapons, precautions in attack and arms control on the other. However, incorporating the principles of distinction, proportionality and precautions into AI is not yet technically possible or imaginable. Thus, significant human control is necessary to ensure compliance of AWS with IHL. Based on this fact, humanitarian law demands a human-centered approach for the design, production, development and use of military AI in armed conflicts. هوش مصنوعی با ادغام در سیستم‌های تسلیحاتی نه تنها خودمختاری آنها را ارتقا داده بلکه همچنین با توجه به فقدان یا کنترل کمرنگ انسانی در کاربست آنها، مسئولیت دولتها در باب حفاظت از حقوق بشردوستانه را پررنگ‌تر نموده است. در نتیجه این پرسش مطرح می‌شود که آیا هم‌اکنون قواعدی در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، برای محدودکردن کاربرد سیستم‌های تسلیحاتی خودمختار وجود دارد؟ نویسنده بر این باور است فناوری جدید لزوماً به قوانین جدید نیاز ندارد. اگرچه اینک معاهده بین‌المللی در زمینه کاربرد تسلیحات مبتنی بر هوش مصنوعی در مخاصمات مسلحانه وجود ندارد اما با توسل به اصول حقوق بین‌الملل بشردوستانه (اصل تفکیک، تناسب، اصل بشریت و منع آسیب غیرضروری) و اتکا به تعهدات عام دولتها برای تضمین اجرای حقوق بین‌الملل بشردوستانه و تعهدات خاص آنها (تعهد به بررسی‌ حقوقی سلاح‌های جدید، تعهد به انجام اقدامات احتیاطی و تعهد به کنترل تسلیحات) می‌توان به طراحی، توسعه بالقوه و کاربرد چنین تسلیحاتی در فضای مخاصمات پرداخت. با این‌ حال، درج اصول تفکیک، تناسب و اقدامات احتیاطی در یک هوش مصنوعی هنوز از نظر فنی امکان‌پذیر نیست که باعث می‌شود انطباق این سلاح‌ها با حقوق بشردوستانه همچنان به کنترل معنادار انسانی وابسته باشد. بر مبنای این واقعیت، حقوق بشردوستانه خواستار یک رویکرد انسان-محور برای طراحی، تولید، توسعه و استفاده از هوش مصنوعی نظامی در مخاصمات مسلحانه است. https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_715303_a1b40b6939339a7d2649eaedf54eb3de.pdf