دانشگاه مفید دوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر 2423-6489 20 1 2025 06 22 Comparison of individualization policy of the welfare model in the penalization of juvenile delinquency: a comparison of the international human rights system and Iranian rights. هم سنجیِ سیاست فردی سازیِ الگوی رفاه درپاسخ گذاریِ جرایم نوجوانان: مقایسۀ نظام بین المللیِ حقوق بشر و حقوق ایران 121 145 717446 10.22096/hr.2024.2031859.1664 FA پریزاد کاوسی خسرقی استادیار، دانشکده حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0000-0003-0707-817X عبدالرضا جوان جعفری استاد، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Journal Article 2024 06 10 One of the fundamental principles of observing the best expedient in penalization of juvenile delinquency is adherence to the welfare model. The welfare model emphasizes the reconstruction of the behavioral state/characteristics and desirable social receptivity with the aim of reforming. The requirement of commitment to this model is to pay attention to the legal/clinical dimensions. The legal aspects include the commitment to individualize the responds through the application of the modified approach, maximum and de-incarceration. The provisions of international documents indicate the acceptance of these dimensions and the normality of the welfare discourse in sentencing as a requirement or guidance; In this way, the commitment to modified punishment, the use of clinical variables, the avoidance of incarceration and the pluralism of alternatives to incarceration as indicators of individualization in this document observed. Iranian laws are faced with various legal inadequacies in the application of these dimensions. Emphasis on the severity of the crime, weakening of the minimalist approach to deprivation of liberty, the heterogeneity of the adjusted nature of responses, and the priority of guaranteeing the right over security are among these objections. The way out of these ambiguities is to de-authenticize non-clinical variables, determine the punishment based on the clinical situation, avoid the focalization approach and pay attention to the balanced criminal justice approach. یکی از مبانی بنیادینِ رعایتِ بهترین مصلحت درکیفرگذاری جرایم نوجوانان، التزام به الگوی رفاه است. الگوی رفاه در پرتو افتراقی‌سازی پاسخ‌ها، بازسازی وضعیت رفتاری/ اوصاف شخصیتی و بازپذیریِ اجتماعی مطلوب را با هدف اصلاح و هنجارمندسازی مورد تأکید قرار می‌دهد. تعهد به این الگو، مستلزم پذیرش ابعاد حقوقی/بالینی درتعیین کیفر است. ابعاد حقوقی دربرگیرندۀ التزام به فردی‌سازی پاسخ‌ها از مجرای کاربست رویکرد تعدیل‌یافتۀ کودک‌مدار، طیفی‌سازی پاسخ‌ها، حبس‌زداییِ حداکثری و ‌توازن‌بخشی حقوق متهم/جامعه است. مقرره‌های گوناگونِ اسناد بین‌المللی به نحو الزام یا ارشاد حاکی از پذیرش این ابعاد و هنجارمندی گفتمان رفاه‌مدار درکیفرگذاری است؛ به‌طوری که می‌توان تعهد به کیفرگذاری تعدیل‌یافته، تضمین برابرِ حق بر تأمین و حق برامنیت، کاربست متغیرهای بالینی، عدول از حبس‌گرایی وکثرت‌گرایی ارفاق‌های جایگزینِ حبس را به عنوان شاخص‌های فردی‌سازی دراین اسناد ملاحظه کرد. در مقابل، حقوق ایران در کاربست‌ این ابعاد با نارسایی‌های قانونیِ گوناگونی مواجه است. تأکید بر شدت و ماهیت‌ جرم، طیفی‌زدایی پاسخ‌ها، تضعیف رویکرد کمینه‌گرا به سالب آزادی، توجه ناکافی به جایگزین‌های مراقبتی، ناهمگونیِ ماهیتِ تعدیل‌یافتۀ پاسخ-ها و اولویتِ تضمینِ حق بر امنیت از جملۀ این ایرادات است. راهکار برون‌رفت‌از این ابهامات، اصالت‌زدایی ازمتغیر‌های غیربالینی، تعیین کیفر بر اساس وضعیت بالینی از مجرای تعمیم پاسخ‌های‌تفریدساز، دوری‌گزینی از رویکرد کانون‌زایی و توجه به رویکرد عدالت کیفریِ متوازن است. https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_717446_db64316df5558d5501b53bf0205d4393.pdf