دانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521Economic Sanctions and Breach of the Right to Educationتحریم‌های اقتصادی و نقض حق بر آموزش32417920FAمحمدحبیبی مجندهاستادیار گروه حقوق، دانشگاه مفیدمهدیعبدالمالکیدانشجوی دکترای حقوق بینالمللسیده زهراموسوی انزهاییکارشناس ارشد حقوق بین‌المللJournal Article20160126Economic sanctions whether imposed unilaterally or on the basis of the chapter VII of the UN are a powerful means for enforcing a state to fulfill its international obligations. Sanctions, like or not, would have lasting negative impacts on the people of the targeted state. The right to education as an empowering right would not be excluded from the detrimental effects of the economic sanctions. Since this right is related to other human rights including the right to food, the right to water, the right to a basic standard of living, etc., it is directly or indirectly susceptible to breach. This right is considered as an inalienable right so that even the UN Security Council cannot ignore it for the purpose of protecting international peace and security. However, the Council, by adopting resolution 1737 (17) against Iran’s nuclear program, has violated the right to education of the Iranian citizens.تحریم‌های اقتصادی اعم از یک‌جانبه یا مطابق با فصل هفتم منشور ملل متحد ابزاری قدرتمند برای واداشتن یک دولت به انجام تعهدات بین‌المللی‌اش تلقی می‌گردد. تحریم‌ها خواه ناخواه آثاری بر جمعیت کشور هدف خواهند داشت آثاری که ابعاد منفی آن، گاه چنان عمیق است که تا سال‌ها قابل مشاهده است. حق بر آموزش نیز به عنوان حقی توانمندساز، از اثرات زیان بار تحریم‌های اقتصادی مصون نمانده است. این حق به واسطه ارتباط با سایر حقوق بشر از جمله حق بر غذا، حق بر آب، حق بر حداقل استانداردهای زندگی و ... در معرض نقض مستقیم و غیر‌مستقیم قرار دارد. این حق از حقوق غیر‌قابل انحراف تلقی می‌شود که حتی شورای امنیت نیز برای حفظ صلح و امنیت بین‌المللی نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد اما، شورا در قطعنامه 1737علیه برنامه هسته‌ای ایران در بند 17 مستقیماً حق بر آموزش اتباع ایرانی را نقض نموده است.https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17920_d4180fd599207086faf95544d33a17e0.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521A comparative study of Ayatollah Motahhari’s views on Jihad and Rawls’ views on Humanitarian Warsمقایسه دیدگاه شهید مطهری در مورد جهاد و دیدگاه رالز درباره جنگ‌های حقوق بشری253617921FAامیرمقامیعضو هیأت علمی دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی0000-0003-4804-462XJournal Article20160126Since there appears to be a relationship between Ayatollah Mutahhari’s ‘Jihad’ theory and John Rawls’s Humanitarian War theory, and between their shared social concerns, this study aims at investigating whether the two theories are similar or different in terms of legitimacy of war and the use of force. It seems that humanitarian jihad and liberal humanitarian intervention have a similar genesis, the difference being that the former is prescribed on theological foundations and the latter is founded on ethical liberalism, though the two have similar claims. Can this apparently unprofessed resemblance in permissibility of jihad in Jihad theory of Ayatollah Motahhari – as a Muslim jurist and philosopher - and the justification of war to confront violation of human rights in “The Law of Peoples” as a complement to theory of justice of Rawls – as a Kantian liberal philosopher be considered a significant relationship?نسبتی ناخواسته میان نظریه جهاد شهید مرتضی مطهری و جان رالز و مشابهت برخی دغدغه‌های اجتماعی آن‌ها بهانه‌ای است برای کنجکاوی در امکان تشابه یا افتراق نظریه این دو در باب مشروعیت جنگ و توسل ابتدایی به زور. در این بررسی به نظر می‌رسد جهاد بشردوستانه آن گونه که از نامش پیداست سنخیتی با مداخله بشردوستانه دارد؛ با این تفاوت که اولی از منظری ایدئولوژیک و الهی تجویز می‌شود و دومی از منظر لیبرالیسم اخلاقی؛ گر چه هر دو تقریباً مدعای یکسانی دارند. آیا این تشابه علی الظاهر ناخودآگاه در میان موارد تجویز جهاد در نظریه جهاد شهید مطهری به عنوان یک فقیه فلسفه‌گرای مسلمان و توجیه جنگ برای مقابله با نقض حقوق بشر در «قانون مردمان» به عنوان مکمل نظریه عدالت جان رالز، به عنوان یک فیلسوف لیبرال کانت‌گرا نقطه‌ای مشترک و پیوندی وثیق محسوب می‌شود؟<br /> https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17921_ebb859c7a465117f88b3cfd9d84be9c0.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521Prohibition of Corporal Punishment of Children by Teachers and Educators with Special Emphasis on Role of Clerics and Religious Leaders in Confronting Itممنوعیت تنبیه بدنی کودکان توسط معلمان و مربیان با تأکید بر نقش روحانیون و رهبران دینی در مقابله با آن374817922FAمحمد مهدیمقدادیدانشیار حقوق خصوصی، دانشگاه مفید0009-0009-1326-7656Journal Article20160126One of the disturbing aspects of child abuse and violence is corporal punishment of children by teachers, educators and staff in educational contexts. Despite the prohibition of such actions in the national and international regulations particularly in the CRC, and potential adverse consequences of physical abuse, drawing on their false and unfounded customs and beliefs, many still maintain that teachers and educators have the right to use corporal punishment. Furthermore, citing certain religious teachings, some researchers have confirmed this and even suggested that teachers, like parents, have this punishment right. Stressing the prohibition of corporal punishment of children by teachers and educators in national and international regulations, this article examines its impermissibility from jurisprudential perspective. It also deals with the influential role religious leaders and clerics can play in fighting against violence against children and removing the misconceptions and wrong beliefs about corporal punishment. This issue has been addressed in the 8th declaration of the World Assembly of Religions for Peace (Kyoto, 2006) but has not received enough attention.یکی از ابعاد نگران‌کننده و فراگیر کودک آزاری و خشونت، تنبیه بدنی کودکان توسط معلمان، مربیان و کارکنان محیط‌های آموزشی است. به‌رغم آنکه در مقررات داخلی و بین‌المللی، به ویژه پیمان‌نامه حقوق کودک، ناروایی چنین اقداماتی مورد تأکید قرار گرفته و افزون بر آن، پیامدهای ناگوار آزار و تنبیه بدنی در جسم و روان کودکان مشخص شده است، با این وجود، بسیاری بر اساس پندارهای بی‌پایه و رسم‌های غلط، حق تنبیه بدنی را برای معلمان و مربیان باور دارند و عده‌ای نیز با استناد به برخی آموزه‌های دینی این حق را تأیید و حتی ولایت بر تنبیه بدنی را برای معلم قائل شده‌اند.<br /> در این نوشتار تلاش شده است ضمن تأکید بر ممنوعیت تنبیه بدنی کودکان توسط معلمان و مربیان از دیدگاه مقررات داخلی و بین‌المللی، ناروایی آن از دیدگاه فقه اسلامی نیز بیان شود و سپس به نقش مؤثر و فراگیر رهبران و روحانیون در ترویج حمایت از کودکان، مقابله با خشونت علیه آنان و رفع پندارها و باورهای نادرست پرداخته شود، عامل مهمی که در هشتمین بیانیه مجمع جهانی مذاهب برای صلح (کیوتو- 2006) مورد عنایت قرار گرفته و متأسفانه تاکنون به طور شایسته بهره‌برداری نشده است.https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17922_553243dd8371b54582fea4dc6ea7b352.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521Corporal Punishment of Children: An Instance of the Challenge of Cultural Relativism and the Universality of Human Rights of Childrenتنبیه بدنی کودکان: جلوه‌ای از چالش نسبیت گرایی فرهنگی و جهان‌شمولی حقوق بشر کودکان496817923FAامیرحمزهزینالیدکترای حقوق کیفری و جرم‌شناسی و عضو مرکز تحقیقات مدیریت رفاه اجتماعی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشیحسینجمعه پورکارشناسی ارشد حقوق بشر، دانشگاه مفیدJournal Article20160126Today many countries have taken measures to recognize the values, principles, rules and norms of human rights, adopting appropriate mechanisms to ensure their implementation and monitoring through a set of documents, doctrines, practices and institutions which are known as the international system of human rights. Under this system, in light of all rules of international law related to human rights, a protection system has been established which with all its principles and institutions seeks the ways to provide general public to benefit from the common global values and to ensure respect for the human beings. The development of this system and consensus on the values, principles, rules and norms of human rights provide grounds for the universality of human rights which has its roots in inherent human dignity of people all over the world more than anything else. Thereupon the development of the international system of human rights of children, special protection of children in general and against acts that violate their rights in particular, has been recognized and universally accepted. This principle has been written into the constitutions of many countries but the constitution of the Islamic Republic of Iran is yet to integrate it. Mandatory family responsibilities, differential criminalization and passing specific penalization for behaviors that violate the rights of children, are the most important illustrations of the principle of special protection of children in public welfare, civil and criminal laws. People who are involved in the child's life the most are parents. Hence, the family is the most important factor in child protection. But can such a role and relation be considered as a justification for granting special rights and privileges to parents and other caregivers and consequently pave the way for deviating from the universal principle of prohibiting discrimination against children? Striking a balance between parental rights and children's rights in the family is the most challenging area related to child protection against victimizing within the family of which corporal punishment of children is one. <br />Referring to cultural relativism in countries that are committed to the implementation of United Nations documents in the context of criminal legislation on the one hand and being obliged to observe the religious rulings in this context on the other hand, make the balance very difficult to maintain. This article examines this issue in the light of international human rights and in general and specific documents about children in global and regional levels.امروزه کشورهای دنیا نسبت به شناسایی ارزش‌ها، اصول، قواعد و هنجارهای حقوق بشر، راهکاری تضمین، اجرا و نظارت بر آن‌ها از رهگذر مجموعه‌ای از اسناد، آموزه‌ها، رویه‌ها و نهادها اقدام کرد ه‌اند که از آن تحت عنوان نظام بین‌المللی حقوق بشر یاد می‌کنند. بر اساس این نظام، در پرتو مجموع مقررات بین‌المللی مربوط به حقوق بشر، یک نظام حمایتی به وجود آمده که با تمام اصول و نهادهایش درصدد استفاده همگان از ارزش‌های مشترک جهانی و تضمین احترام به آن‌ها برای افراد بشر است. شکل‌گیری این نظام و اجماع جهانی بر سر ارزش‌ها، اصول، قواعد و هنجارهای حقوق بشر موجبات جهان‌شمولی حقوق بشر را فراهم کرده است که بیش از هر چیز در کرامت انسانی ذاتی مردمان سراسر گیتی ریشه دارد. در نتیجه شکل‌گیری نظام بین‌المللی حقوق بشر کودکان، حمایت ویژه از کودکان به صورت عام و در برابر رفتارهای ناقض حقوق آن‌ها به صورت خاص، مورد شناسایی و پذیرش جهانی قرار گرفته است. همچنین این اصل در قوانین اساسی اکثر کشورهای جهان برخلاف قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مورد پذیرش قرارگرفته است. مسئولیت‌های خانوادگی اجباری ، جرم‌انگاری افتراقی و کیفرگزاری ویژه رفتارهای ناقض حقوق کودکان از مهم‌ترین جلوه‌های اصل حمایت ویژه از کودکان در حقوق رفاهی، مدنی و کیفری می‌باشد. مهم‌ترین اشخاص که در زندگی کودک نقش دارند، والدین هستند. از این رو، خانواده مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده در حمایت از کودک است. اما آیا این نقش و رابطه می‌تواند به عنوان عاملی در جهت اعطای حقوق و امتیازات ویژه به والدین و سایر مراقبان محسوب شده و در نتیجه زمینه عدول از اصل جهانی منع تبعیض ضد کودکان را فراهم سازد. ایجاد توازن مابین حقوق کودک و حقوق والدین در خانواده از چالش برانگیز‌ترین حوزه‌های مربوط به حمایت از کودکان در برابر بزه‌دیدگی درون خانوادگی است که نتبیه کودکان یکی از آن‌هاست. استناد به نسبیت گرایی فرهنگی در کشورهایی که از یک سو به اجرای اسناد سازمان ملل متحد در این زمینه متعهد‌اند و از سوی دیگر به رعایت احکام شرعی در قانونگذاری کیفری مکلف‌اند این توازن را بسیار دشوار ساخته است. مقاله پیش رو به بررسی این موضوعدر پرتو نظام بین‌المللی حقوق بشر و بررسی اسناد خاص و عام راجع به کودکان در سطح جهانی و منطقه‌ای می‌پردازد.https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17923_3cdb06e1e8fb85c93740e70f493db646.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521Conceptual Model of Elements and Dimensions of Corporal Punishment According to Internal and External Researchesمدل مفهومی عناصر و ابعاد تنبیه بدنی بر اساس مطالعات داخلی و خارجی698217924FAفریباخوشبختاستادیار دانشگاه شیراز، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، بخش آموزش و پرورش دبستانی و پیش دبستانیJournal Article20160126Corporal punishment is using physical force to discipline or correct a child`s behavior so that they experience pain without any harm. Corporal punishment occurs mainly at home or at school. The present study investigated corporal punishment within the family (punishment of children by parents). Reviewing the studies conducted on corporal punishment, the present study examined factors affecting corporal punishment as well as the factors affected by corporal punishment and finally presented a conceptual model of elements and dimensions of corporal punishment applied by parents. The results of the review showed that many background and personality characteristics of both children and parents are involved in corporal punishment. The use of corporal punishment can result in behavioral problems in children both at individual and social levels and all this is influenced by the culture of a society. And since there are some religious instructions regarding the disciplining of children in their religious culture, corporal punishment is not prohibited in Muslim societies. Furthermore, there are some limits and conditions which are difficult to observe.تنبیه بدنی یعنی استفاده از نیروی فیزیکی، برای اصلاح یا کنترل رفتار کودک با هدف و قصد اینکه کودک درد را تجربه کند، اما صدمه‌ای نبیند. تنبیه بدنی عمدتاً در دو سطح خانواده و مدرسه مطرح می‌باشد. در مطالعه حاضر تنبیه بدنی در سطح خانواده (تنبیه کودک توسط والدین) مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با مطالعه تحقیقات انجام شده در زمینه تنبیه بدنی به بررسی عوامل تأثیر‌گذار بر تنبیه بدنی و تأثیرپذیر از آن پرداخته است و در نهایت به ارائه مدلی مفهومی از عناصر و ابعاد تنبیه بدنی کودکان توسط والدین می‌پردازد. این مرور نشان داد که بسیاری از ویژگی‌های زمینه‌ای و شخصیتی کودک و والدین زمینه‌ساز استفاده از تنبیه می‌شود. استفاده از تنبیه نیز منجر به مشکلات رفتاری، در سطح فردی و اجتماعی در کودک می‌گردد و در نهایت همه این روابط متأثر از فرهنگ هر جامعه می‌باشد. در جوامع اسلامی نیز به دلیل دستورات تربیتی موجود در فرهنگ دینی آن‌ها، تنبیه بدنی در مرتبه نخست نهی می‌شود و در مرحله بعد دارای حدود و شرایطی است که رعایت این حدود و شرایط نیز آسان نمی‌باشد.https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17924_c7b37a482b73fdc8678befad9b25ea29.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521The Practice of Religious Leaders in Confronting the Corporal Punishment of Childrenسیره تربیتی پیشوایان دینی در مقابله با تنبیه بدنی کودکان839617925FAشهلاپاکدامنعضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتیپریساپورعلمداریکارشناس ارشد مشاوره خانواده دانشکده علوم تربیتی دانشگاه شهید بهشتیفیزهپیمان پاککارشناس ارشد مشاوره خانواده دانشکده علوم تربیتی دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20160126Reviewing the practice of the religious leaders, including the prophet of Islam (PBUH) and the infallible Imams, show that their system of child rearing is taken from a divine system targets the absolute perfection. Therefore, the maturity and development of an individual is addressed, always focusing on prevention prior to cure. <br />In child rearing, Islam adopts an approach which puts affection, love and advice together with tolerance and caution at the center. Therefore, punishment is not a priority but as an instrument which may be used when kindness and affection fail to develop appropriate habits. <br />In Islamic cultivation, going to extremes is not favored and only this way can we cultivate balanced individuals with all their potentials and capacities being full-fledged and their body, soul, intellect functioning in harmony. <br />Although, in Islamic law and jurisprudence, the corporal punishment of children is allowed on the condition that their body does not turn red, black or bruised and it is only for the purpose of disciplining children. However, the violence of parents against children is disapproved and it is considered to be detrimental to their proper cultivation and guidance. Parents are persuaded to treat their children kindly, tenderly and caressingly.مطالعه سیره تربیتی پیشوایان دینی از جمله پیامبر اسلام۹ و امامان معصوم نشان می‌دهد که نظام تربیتی آنان برگرفته از تربیت الهی است که به کمال مطلق توجه دارد، لذا همواره رشد فرد را در نظر می‌گیرد و همواره بر پیشگیری پیش از درمان تأکید می‌کند.<br /> روش اسلام در تربیت کودک، محبت، پند و نصیحت توأم با مدارا و احتیاط یعنی جذب است که باید در عین حال دلنشین و مؤثر باشد. بنابراین تنبیه و مجازات نخستین عامل تربیتی در اسلام نیست، بلکه ابزاری است که در صورت سودمند واقع نشدن رفق و محبت در ایجاد عادات خوب به کار می‌آید. در تربیت اسلامی‌‌زیاده‌روی دیده نمی‌شود و فقط از این راه می‌توان افرادی معتدل را تربیت کرد؛ به طوری که تمام قوای او اشباع و تعدیل شوند و جسم و روح و عقل، هماهنگ باشند.<br /> در دیدگاه حقوق و فقه اسلامی، گر چه تنبیه بدنی کودک توسط والدین، در حدی که موجب سرخی، سیاهی و کبودی بدن نگشته و آن هم در راستای تربیت و هدایت آن فی‌الجمله جایز دانسته شده است؛ اما در عین حال، خشونت والدین علیه کودک را مذموم دانسته و آن را مضر به تربیت و هدایت فرزند می‌داند. در مقابل والدین را تشویق و ترغیب به مهر و محبت و نوازش کودک می‌نماید.https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17925_a4dfc46bdbba88d6e22eeab28c982d3b.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ بین‌المللی حقوق‌بشر2423-648907120120521A psychological and Islamic Analysis of Corporal Punishment from Children’s Point of Viewتحلیل روانشناسانه و اسلامی تنبیه بدنی از دیدگاه کودکان9710817926FAمحبوبهالبرزیعضو هیأت علمی بخش مبانی تربیت دانشگاه شیرازJournal Article20160126There are various methods and ways for the sociability of children. To this end, this study examines children’s point of view about corporal punishment from an Islamic and psychological perspective analytically. To do so, 40 male and female preschoolers selected on the basis of availability were tested using drawing and interview tests. The results from statistical analyses showed that most of participating children had experienced a mild corporal punishment. They didn’t have a positive view toward corporal punishment but they approved of other disciplining methods such as deprivation, penalization and not speaking with them. <br />Children who experienced severe corporal punishment used dark colors, light lines and the least space in their paintings. Also, results from regression analysis showed that among the demographic variables of parents, the age and education of mothers were negative and significant predictors of the use of corporal punishment. The results were analyzed from both Islamic and psychological perspectives.روش‌ها و شیوه‌های متعددی برای جامعه‌پذیری کودکان وجود دارد. در این راستا پژوهش حاضر به بررسی دیدگاه کودکان از تنبیه بدنی با تحلیلی از رویکرد اسلامی و روانشناسی پرداخت. در این راستا تعداد چهل دختر و پسر مقطع پیش دبستانی بر اساس نمونه در دسترس با استفاده از آزمون نقاشی و مصاحبه مورد سنجش قرارگرفتند. نتایج تحلیل‌های آماری نشان داد بیشتر کودکان مورد تنبیه بدنی خفیف قرار گرفته بودند. کودکان دیدگاه مثبتی نسبت به تنبیه بدنی نداشتند، لیکن در قبال خطاها و اشتباهات خود روش‌های تربیتی دیگر همچون قهر، محرومیت و جریمه شدن را می‌پذیرفتند. کودکانی که مورد تنبیه بدنی شدید قرارمی‌گرفتند در نقاشی خود از رنگ‌های تیره، خطوط کمرنگ و حداقل فضا استفاده می‌کردند. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که از میان متغیرهای جمعیت‌شناختی والدین، سن و تحصیلات مادر پیش‌بینی کنندة منفی و معنادار استفاده از تنبیه بدنی بود. نتایج کسب شده با دو رویکرد اسلامی و روانشناسی تحلیل گردید.<br /> https://humanrights.mofidu.ac.ir/article_17926_1766fff4851ac9c11f3200477fb8cc76.pdf